Press |

Inconsistentie in (inter)nationale richtlijnen prostaatkanker

Variaties in de primaire behandeling van patiënten met prostaatkanker zijn deels toe te schrijven aan uiteenlopende risicostratificaties en inconsistente aanbevelingen in nationale en internationale richtlijnen. Dat concludeert een groep onderzoekers,  urologen en radiotherapeuten uit Nederland en Finland. Ze vonden onder meer verschillen in het beleid ten aanzien van het actief volgen van patiënten en inzet van brachytherapie en externe radiotherapie. Wat betreft radicale prostatectomie en hormonale therapie zijn de (inter)nationale richtlijnen wel grotendeels consistent. Omdat leeftijd en levensverwachting een grote rol spelen bij de behandelkeuze verdienen deze volgens de onderzoekers een prominentere plaats in klinische richtlijnen.

Inconsistenties

Enkele van de inconsistenties die de onderzoekers ontdekten: actief volgen wordt in alle richtlijnen geadviseerd voor laag-risico prostaatkanker patiënten, echter in een beperkt aantal richtlijnen wordt actief volgen ook geadviseerd voor matig-risico patiënten. Radicale prostatectomie wordt in alle richtlijnen aanbevolen voor patiënten met gelokaliseerd prostaatkanker maar lymfeklierdissectie (en verdere details) wordt niet in alle richtlijnen benoemd. Waar brachytherapie in een deel van de richtlijnen aanbevolen wordt voor zowel patiënten met laag- als matig-risico prostaatkanker, in andere richtlijnen wordt dit enkel voor laag-risico patiënten aanbevolen. Radiotherapie wordt in alle richtlijnen aanbevolen voor patiënten met gelokaliseerd prostaatkanker maar de afkappunten betreft PSA, Gleason en TNM stadium verschilt tussen de richtlijnen. De geïncludeerde richtlijnen bevelen hormonale therapie aan voor patiënten met geavanceerde ziekte.

Leeftijd en levensverwachting

Ze ontdekten verder dat de leeftijd van patiënten een rol speelt bij het kiezen van een therapie. Naarmate de leeftijd stijgt, neemt het aantal chirurgisch behandelde patiënten af, terwijl het aantal patiënten met radiotherapie toeneemt. Om zowel overbehandeling als onderbehandeling bij oudere patiënten met prostaatkanker te voorkomen, lijkt de biologische leeftijd een ontoereikende variabele om een besluit te nemen over primaire behandelopties bij prostaatkanker. Daarom komt ook de levensverwachting in aanmerking voor opname in richtlijnen. Dit aspect wordt echter vaak verwaarloosd en blijft onduidelijk, mede doordat een hulpmiddel ontbreekt voor het berekenen van de levensverwachting van patiënten.

Lees:

BJU International

© 2018, Stichting DUOS, redactie en teksten: Kuip&Ko, website: sbddesign.nldisclaimer   |   log in