In JAMA Oncology staat een mooi overzicht Patterns of Health Care Spending in Prostate Cancer en bijbehorend commentary over wat sinds 2012 aan medicatie uitgaven is veranderd bij de behandeling van patiënten met uitgezaaide prostaatkanker.
Wat is er gebeurd? Tot 2004 was er alleen de hormoontherapie; de ADT, 3 of 6 maandelijkse injecties met middelen als meest bekend Zoladex, Lucrin etc. Toen kwam docetaxel chemotherapie als tweede lijn, natuurlijk met bijwerkingen, maar ook met de ervaring als zorgverlener dat een patiënt na slechts 1 of 2 kuren aangaf dat hij weer kon dansen met zijn echtgenote.
Een overlevingswinst die in de registratie studie met 3 maanden bescheiden leek, maar eenmaal vertrouwd met het middel was bij sommige patiënten ook wel 1 of 2 jaar extra winnen.
En toen de komst van abiraterone en enzalutamide eerst onderzocht na en vervolgens voorafgaand aan docetaxel en ook hier gemiddeld 4-5 maanden overlevingswinst, maar net als met docetaxel gold dat als je de middelen eenmaal leerde kennen soms wel enkele jaren ziektestilstand en daarmee overleving kon winnen.
Daarnaast dan nog de komst van Radium 223, Lutetium-PSMA en PARP remmers als olaparib bij mannen met een BRCA mutatie; allemaal middelen met ook elk weer 3, 4, 5 maanden, soms ook langer overlevingswinst. Al met al is de mediane overleving van mannen met uitgezaaide prostaatkanker na ADT ( castratieresistent, CRPC) in 2 decennia verbeterd van 1 naar 3 jaar en inmiddels meer dan 4 jaar als je middelen bij geselecteerde patiënten vroegtijdig (tegelijk met de ADT) inzet.
“Het kost wat, maar je krijgt er ook wat voor” Ofwel beslist overlevingswinst evenals behoud of verbetering kwaliteit van leven!
Copyright september 2026 Stichting DUOS