Met enige regelmaat komen vragen van artsen wereldwijd (in dit geval de Carribean) bij DUOS binnen waarin dilemma’s op het gebied van uro oncologische behandelingen worden voorgelegd. Deze vragen zijn zeker ook relevant voor de Nederlandse Praktijk. Recent ontvingen we de volgende vraag met betrekking tot de behandeling van een prostaatkankerpatiënt:
Bestaan er data dat bij langzame biochemische PD zonder radiologische PD doorgaan met ARSI beter is dan staken bij mCRPC?
Professor Ronald de Wit antwoordt:
‘In een oncologische praktijk met veel patiënten met mCRPC is deze vraag een bijna wekelijks terugkerende afweging. Zowel radiologische progressie zonder PSA stijging komt voor, als het scenario wat je beschrijft. Recente metingen tonen een steeds iets hoger PSA, maar de beeldvorming bevestigt het niet. Natuurlijk is dit een kwestie van tijd; op enig moment ga je die toename wel zien. Dus eigenlijk is de hamvraag of een patiënt zelf kan leven met dat stukje onrust van een langzame stijging zonder verdere aanwijzing voor ziektetoename en bereid is voor nu rustig af te wachten (en idd wel doorgaan met de ADT plus de ARSI). Pas als ook het AF of LD mee gaat stijgen, of er komen toch klachten bij als pijn e/o vermoeidheid kan desgewenst een volgende stap in de behandellijnen worden ingezet. Zo niet, dan zou ik afwachten. PSA is soms heel behulpzaam, maar vaak ook echt lastig omdat het tot onrust leidt. Aan de patiënten moet worden uitgelegd dat behandelingen niet te snel gewijzigd moeten worden, alleen op basis van PSA. Immers, vaak is het ziektebeloop tamelijk indolent en ben je te snel door alle opties heen. Dus ik zou voor nu voorstellen de patient op wat kortere termijn terug te zien, hem goed in de gaten te houden en voorlopig op dezelfde weg door te gaan.